Annet Wood

Beeldend Kunstenaar

Brief aan de Tweede Kamer

3 maart, 2017 - 11:14 -- Annet Wood

Aan de leden van de Tweede Kamer

Berkhout, 3 maart 2017

Het hersendood protocol moet op de schop schrijven Dr. Weeder en Prof. Dr. Ir. Van Putten in een artikel in Medisch Contact op 1 maart 2017.

Het laatste protocol is op 21 maart 2016 vastgesteld, nog geen jaar oud.

Maar als er redenen zijn om dit te doen, dan ben ik voorstander.

https://www.medischcontact.nl/nieuws/laatste-nieuws/artikel/bescherm-donoren-en-respecteer-hun-laatste-wens.htm

Ik wijs dan gelijk op wat deze twee medici schrijven, n.l. dat er twee donatie-momenten zijn. Na de hartdood en na de hersendood. Toch kan een orgaandonor in het donorregister deze keuze niet maken. Daar kan hij/zij slechts kiezen voor orgaandonatie na het overlijden. Gezien de twee enorme verschillen tussen hartdood en hersendood en de risico’s die aan deze verschillende momenten zijn verbonden is het absurd dat een donor daar geen keuze in kan maken. Deze problematiek heb ik al op 14 november 2016 voorgelegd aan de Minister (tot nog toe heeft zij daarop geen reactie verzonden. Op 20 februari 2017 heeft de reclame Code Commissie naar aanleiding van mijn klacht over de folder van de overheid over orgaandonatie waar het inschrijfformulier voor het donorregister een onlosmakend onderdeel van vormt, geconstateerd dat de uitspraak  van 8 november 2016 – in Hoger beroep- ook geldt voor de tekst op deze folder, zowel voor de tekst als het inschrijfformulier).

Met name het grote risico dat is verbonden aan donatie bij de hersendood wordt verwoord door Weeder en Van Putten: “we weten nooit zeker of iemand die volledig reactieloos is ook niets meer ervaart binnen zichzelf of van de buitenwereld”. En als ik dan weet dat in het Modelprotocol Postmortale orgaan- en weefsel donatie staat dat een donor die hersendood is verklaard geen volledige narcose nodig heeft, bevries ik van binnen. Wat moeten deze mensen mogelijk hebben doorstaan op die operatietafel?  Dat is mensonwaardig. Overigens ben ik heel blij dat deze medici zich nu eens zo duidelijk uitspreken over dit onvermogen om 100% zeker vast te stellen dat iemand niets meekrijgt. Wereldwijd wordt er al langer tegen gewaarschuwd.

Waarom wordt om die reden geen algehele verplichting ingesteld om tot volledige narcose over te gaan? Heeft de donor die zich onbaatzuchtig ter beschikking heeft gesteld geen recht op deze minimale bescherming in geval er sprake is van een onjuiste diagnose? Conform de wet op de geneeskundige behandeling dienen patiënten te zijn geïnformeerd over de risico’s. Dit risico, de mogelijkheid dat er organen worden uitgenomen terwijl niet opgemerkt leven aanwezig kan zijn, dient in de voorlichting over orgaandonatie te worden opgenomen.

Verder wil ik nog een aantal kanttekeningen plaatsen bij dit artikel.

Ten eerste:

In het artikel wordt geschreven dat een orgaandonor er zelf voor heeft gekozen om donor te zijn. Dat is pertinent niet in alle gevallen zo. In geval van kinderen tot 18 jaar is het een besluit van de ouders c.q. wettelijk vertegenwoordigers. In alle gevallen dat een volwassene geen keuze heeft gemaakt worden de nabestaanden benaderd en nemen zij plaatsvervangend een besluit. Dit hoeft per definitie niet de keuze te zijn van de donor. De donorvraag wordt dan ook altijd gesteld als de beoogde donor met ernstig letsel in het ziekenhuis ligt en de nabestaanden toch vaak onder druk worden gezet in te stemmen. Regelmatig vragen nabestaanden zich naderhand af waar zij mee hebben ingestemd.

Ten tweede:

Er zijn wereldwijd veel gevallen bekend van mensen die hersendood waren verklaard en dat achteraf niet bleken te zijn. Zij konden tijdig kenbaar maken dat zij nog leefden. Daarnaast zijn er wereldwijd veel gevallen bekend van mensen die de infauste prognose  kregen, maar waarvan de familie niet instemde met orgaandonatie en levensbeëindiging. Het staat zonder meer vast dat een behoorlijk aantal van deze mensen voldoende is hersteld en een menswaardig leven konden leiden. Daarnaast zijn er mensen die wel degelijk een mensonwaardig leven kregen. Het besluit om een leven te beëindigen is dan ook heel moeilijk.

Ten derde:

Orgaandonatie na de hartdood vindt plaats nadat de laatste adem is uitgeblazen. Dan wordt er vijf minuten no-touch aangehouden omdat dat volgens het Modelprotocol Postmortale orgaan- en weefseldonatie garandeert dat u hersendood bent als de uitname-operatie begint.  Bij deze methode wordt geen enkele vorm van narcose gegeven. Het gaat hier om patiënten met ernstig hersenletsel die niet hersendood kunnen worden verklaard. Na het buitenwerking zetten van de kunstmatige beademing moet de beoogde donor binnen twee uur overlijden om als nierdonor te kunnen worden ingezet en binnen één uur om als long- lever- of alvleesklierdonor te worden ingezet.

Kanttekening hierbij:

Er bestaat geen wetenschappelijk bewijs dat iemand inderdaad hersendood is nadat de bloedcirculatie vijf minuten heeft stilgestaan. In Italië neemt men 20 minuten in acht, in Zwitserland en Oostenrijk tien minuten en in Australië slechts twee minuten.

Neem hierbij in overweging dat de Nederlandse Hartstichting op haar website vermeldt dat er binnen vier tot zes minuten na de hartstilstand schade kan gaan ontstaan aan de organen, het starten van hartmassage in combinatie van beademing binnen de periode van zes minuten geeft de meeste kans op volledig herstel. Ook deze patiënten kunnen als orgaandonor worden gebruikt. Het zijn dus niet alleen patiënten met ernstig hersenletsel die na de hartdood worden ingezet als orgaandonor zoals de Nederlandse transplantatie Stichting beweert op haar website. Wat doen we deze mensen aan? Alhoewel de inzet van deze donoren op dit moment minimaal is behoort bij het opzetten van een protocol rekening te worden gehouden met alle mogelijkheden.

 

Leden van de Tweede Kamer

Ik heb in 2016 u regelmatig voorzien van commentaar op de orgaandonatie, wanneer gaat u zich eindelijk realiseren dat er op dit moment elke dag mensen kunnen sterven op de operatietafel die sterven onder mensonterende omstandigheden?  Mogelijk bewust wat er met hen gebeurt terwijl ze daar NOOIT voor hebben gekozen?  Zij hebben hun organen beschikbaar gesteld voor transplantatie na hun overlijden. Mogelijk volledig onbekend dat dit na de hersendood gebeurt en NIET wetende wat voor risico zij daarbij liepen. Namelijk dat zij niet kunnen reageren en toch bewust zijn van wat hen overkomt. Mogelijk hebben ze nooit een keuze gemaakt in het donorregister omdat ze vonden dat dat niet nodig was en die vrijheid hebben we nog steeds, en zijn hun nabestaanden overgehaald hen beschikbaar te stellen of gaat het om minderjarige kinderen. Kinderen die op scholen leren uit de propaganda van de NTS en door de Overheid gefinancierd dat ze hun organen doneren na de dood. Welk een leugen krijgen zij voorgeschoteld. Kinderen hebben het recht op te groeien in een veilige leefomgeving, dat staat in artikel 6 van het kinderrechtenverdrag dat ook door Nederland is ondertekend. Dat recht geldt tot de laatste minuut van hun leven. Wie mag dan besluiten dat deze kinderen aan een dergelijk risico worden blootgesteld? Een uitname-operatie zonder gegarandeerde narcose. Ik gruwel bij de gedachte alleen…

 

Wanneer gaat u nu eindelijk uw controlerende taak oppakken en komt u op voor de orgaandonoren die op basis van een onjuiste keuzemogelijkheid en op basis van een niet vermeld risico mogelijk mensonterend moeten lijden.

Annet Wood, beeldend kunstenaar
Westeinde 256 1647ML Berkhout (NL)
+31 229 553007
artberkhout@gmail.com

Facebook icon
Twitter icon
YouTube icon
LinkedIn icon